DENİZESKİSİ

Ne gece bırakmış gölgesini sabaha,
Ne sabah aldırmış geceye
Ne ben dinliyorum ikisinide..
Aynı ağızdan,farklı sözcüklerle
Sözcükler senle tamamlanıyor,
Seninle devam ediyor...
Terk edilmiş bir kentin son yolcusuyum
Arkam kimsesiz,
Önüm bilinmeyen,bir sis dumanı
Birileri zamansız düşüyor,
Yaşama son hoşçakallarını sunarak.
Yitiriliyor, bilinmizmezsizliklerde..
Hangi kente savursam çığlıklarımı,
Bir martı sesi duyarım uzaklardan,
Bana seslenir.
Kendini bulurken bende,
Susar deniz.
Hangi kentte ağlasam
Tanrı, terk eder dağları
Ovalarla kucaklaşırız,
Taş olur duymayız,
Susarız...
Hangi kenti terk etsem
Yıkılır liman
Son yaprağını döker yedi karanfil,
Susar vapurlar..
Deniz ağlamaya başladımı,
Susturamaz kimse.
Kimseler bile kalmaz kaldırımlarda
Kaldırımlar kimseyi kaldıramaz artık
Kimse kaldırımları suclayamaz,
Kimse beni suclayamaz,
O kenti terk ettikten sonra
Kimse beni suclayamaz
Kimse beni suclayamaz

Her mevsim farklı acılar doğururdu,
Ben onsuz her mevsim aynı acıyla yoğuruyorum kendimi..
O gitti bedenimden arta kalan ruhu alıp yanına...

--SÜRÜ--
Ramazana (REZANA)

Yoldur küçük sürüler geçerdi.
İçinden
-her şey-
geçer di,

Kirlenmişti de sürü, kirlenen neydi...
Gün batardı ve sen giderdin,
Alacasında umutlar kalırdı,
Yitip giden isimler umut olurdu..
Liseli öpüşkenler gibi, otobüs duraklarında kuyruk olurduk
ve son koltuklarda vurulurduk...
Küçük sürüler geçerdi,
İçinden
-her şey-
geçer di…

İlk düşlerini aldılar ve gülüşlerini..
Kaçırırken insanlardan koca gövdesini,
Susuşlarını aldılar...
Temmuz du;
Yağmura küsmüş kırlangıç misali
Bir hoş çakal’a zaman bulamamıştı...
Biliyorum,
Şimdi hem esiyor, hem yağıyor..
Ve belki düşürüp boynunu, o incecik geceye ağlıyor...
Gözlerinden sürüler geçerdi…
İçinden
-her şey-
geçer di…

Okuduğu kitaplarda bulamadığı bir kendi vardı,
Hiç bir şairin tanımlayamadığı...
Hüzne vururdu minicik elleri,
Minnacık parmakları vardı
Ve doğduğu yer yüzünden çarmıha gerilirdi bakışları
Bakışları gibi yasaklı bir adı vardı..
REZAN DI......

--Gökhan TUÇ—