Kimse Bilmez

sonbaharı yaşayan yanlızca yapraklar değildir....
düşer insanlarda kaldırımlara.
apansız yanlızlıklara,
düşerim kimse bilmez yazamadıklarıma....

Gökhan TUÇ.

ÖMRÜMÜZ HER MEVSİM AYNI SONBAHARI YAŞARDI

SONBAHARA SON KALA


Nerde kimsesiz zamanlar,
Dalgalarla boğuşan rüzgarlar nerde..?
Bir meltem esintisiyle mi kaybetmiştik gündüzleri
Gecenin en arsız hırsızları oluvermiştik.
Dolaştık da hayatın ve sevdaların korkuluğuna.!
Bütün pencereler kapanırken bir bir…

(çingenelerde kavga ederlerdi en ortasında mahallenin…)



Sonra suskunluğun hıçkırıkları duyulurdu,

Güneşe küsen bir kuş, geceye yanaşırdı.

(ölüler yataklarında hiç de rahat değillerdi.)

Bilirdik, ışıkların altında ısınamayacağımızı,

Hayaller kurardık üşümeyeceğimizi düşünerek,

Yanıldık…

Çok sonra anlasak da, tutunacak bir dal kalmamıştı..

Eylüldü…


(geceye sızmaya çalışırken kuşlarda vuruldular

Bir bir.)

Hiç binemediğimiz vapurlar ve

Dokunamadığımız yapraklar

Kimsesizdi artık…

(olmamıştı hiçbir bahar bizim.)



Yollara düşen kervanlara anıları çarpmıştı.

Bir bir eksilirken türküleri,

Kurumuştu kuyunun suyu.

(çingeneler hala kavga ederlerdi mahallenin ortasında.)

Yüzünü görürdüm, demir parmaklıklar ardında,

Silüetin küflü duvarıma gülümserdi.

Üşürdüm, dört adımda biten koğuşumda,

Yollara düşen arsız yüreğimi anımsardım,

Bir çocuk yorgunluğumda.


(geceye sızmaya çalışırken bende vuruldum,

Kanatlarımda; gök mavi, ay yeşil ve

Hüznün bir mabedde yalnızlığı kaldı…)



--- Gökhan TUÇ---

Benimle bu sonbahar da kal !

Bu sonbahar

sen aksın yağmurla bir damarlarımdan.

sen bu sonbahar,

ve her son bahar,

her bahar

ve her an

nüfuz et yüreğimde.

kal sen bu

sonbahar da

benimle.

>>YG

ADIM SONBAHAR

nasıl iş bu
her yanına çiçek yağmış
erik ağacının
ışık içinde yüzüyor
neresinden baksan
gözlerin kamaşır

oysa ben akşam olmuşum
yapraklarım dökülüyor
usul usul
adım sonbahar

ATTİLA İLHAN

Yazı Müziği : [How Much I Can Do]